Als mij iets over mijzelf wordt gevraagd probeer ik meestal eerlijk en oprecht antwoord te geven. Dit wordt eigenaardig gevonden. Het is beleefd om een vraag te stellen, het is onbeleefd om ook antwoord te geven. De ander heeft zich al half afgewend, druk met iets heel belangrijks, en wordt onverwacht opgehouden voor een uitleg waarvoor hij of zij volstrekt geen belangstelling heeft. Je hebt de ongeschreven regel overtreden. Het enige antwoord dat verwacht en geaccepteerd wordt is positief en bestaat uit één woord.
“Hoe was jouw weekend?”
“Goed.”
‘Heel goed’ kan ook, maar komt al gevaarlijk dicht bij een gesprek en dient onverschillig te worden uitgesproken, zodat er geen vervolgvraag hoeft te komen. Een negatief antwoord is uit den boze want daar zit een verhaal achter en de ander is nu verplicht daar naar te vragen. Een daadwerkelijke beschrijving van hoe het weekend was is ronduit lomp en brutaal. Wie denk je wel dat je bent om mij jouw ervaring te vertellen, bemoei je met je eigen zaken!
Het kan ook dat de vraag wordt gesteld als inleiding om zelf te gaan vertellen:
“Hoe was je vakantie?”
“Geweldig, we zijn naar Griekenland geweest, zo mooi….”
“Wij gaan elk jaar naar Zuid Frankrijk, we hebben daar toch een mooi plekje gevonden!”
Ook hier is het belangrijk om niet te proberen over jouw vakantie te vertellen, dit wordt niet op prijs gesteld. Gelukkig is het in dit geval niet waarschijnlijk dat je er een woord tussen krijgt.
De vervelendste vraag is ook meteen de vraag die het meest misbruikt wordt: “Hoe gaat het?”. Dit is meestal niet zozeer een vraag maar een groet waar maar één beleefd antwoord op mogelijk is: “Goed, en met jou?” Deze tegenvraag kan rustig genegeerd worden, beide partijen kunnen nu hun eigen gang weer gaan. Ik heb hier moeite mee. Als je iets vraagt wil ik een echt antwoord geven, standaardzinnen zijn vermoeiend. Het is hier namelijk mogelijk een grap te maken:
“Hee Martin, hoe gaat het?”
“Dat weet ik nog niet”
Dit is leuk, er kan even gelachen worden en geeft de vraagsteller de kans snel door te lopen. Helaas kan je dit niet te vaak doen, de lol is er dan gauw vanaf, en het elke dag verzinnen van iets origineels kost veel energie en schept onrealistische verwachtingen.
In Amerika vragen ze vaak “Hey, what’s up?”. Ik ga daar maar niet meer heen.
Pas echt vervelend wordt het als het daadwerkelijk niet goed met je gaat, en al helemaal als je daar hulp bij nodig hebt. Nu is dit niet alleen een probleem op het werk, maar bij iedereen die de vraag, ook als dat oprecht is, aan je stelt.
“Goeiemorgen, Hoe gaat het?”
Bij je partner wil je eerlijk zijn, maar die wil je misschien niet al te ongerust maken
Bij je vrienden wil je niet constant de party poopen
Bij je baas moet je energiek blijven
Bij je collega’s moet je niet zeuren
Bij je dokter krijg je maar tien minuten
Bij je psycholoog moet je zo heel nauwkeurig zijn
\Bij je Arbo dokter moet je oppassen
In de winkel wil je snel doorlopen
En de buren roddelen het antwoord zelf wel bij elkaar
Hoe gaat het? Moeilijke vraag.
Ik beken dat ik het zelf natuurlijk ook doe, als groet een onverschillige vraag stellen. Gisteren nog, kwam ik een man tegen die ik al een tijd niet had gezien. “Hi Erwin, hoe gaat het?” Als antwoord kreeg ik een niet onsympathiek soort grom. Ik kon gewoon door lopen.
Niet iedereen is voor dit soort simpele sociale interacties in de wieg gelegd, sommige mensen denken er te veel over na. Ik ben zo iemand. Maar zo zit ik nou eenmaal in elkaar, en als ik dat niet zou doen... dan gaat het dus niet goed. En dat ga ik dan ook gewoon maar zeggen.
“Hoe gaat het?”
“Dat hangt helemaal af van hoe je naar mijn antwoord luistert.”